Valerie Van Peel wil verder besparen bij langdurig zieken
Na Vooruit-voorzitter Conner Rousseau komt ook N-VA-voorzitter Valerie Van Peel met een voorstel om de begroting weer op orde te krijgen. Zij legt meer de nadruk op besparingen en kijkt daarvoor naar de groep langdurig zieken.
"Wij kijken bijvoorbeeld nog altijd naar die langdurig zieken", zegt ze in De Ochtend op Radio 1. Haar partij wil ingrijpen in een systeem dat volgens haar historisch is misgeroeid en waarbij te weinig controle is op wie al dan niet terecht een uitkering ontvangt.
Controleartsen onder vuur
Een van de belangrijkste historisch misgroeide zaken vindt Van Peel het feit dat de controleartsen onder het ziekenfonds zitten. "Dat wil zeggen dat ze tussen hamer en aambeeld zitten. Elke keer als ze iemand vinden die eigenlijk onterecht in die uitkering zit, moeten zij dat gaan vertellen aan een werkgever die daardoor minder administratiekosten zal krijgen en een lid dreigt te verliezen."
Deze constructie leidt volgens haar tot een structureel gebrek aan controle. Ze pleit voor een onafhankelijk controleorgaan dat buiten de ziekenfondsen staat en dat objectiever kan oordelen over wie al dan niet arbeidsongeschikt is.
Een delicaat debat
Het debat over langdurig zieken is politiek gevoelig. Aan de ene kant zijn er mensen die terecht ziek zijn en nood hebben aan steun en begeleiding. Aan de andere kant zijn er gevallen waarbij de uitkering langer duurt dan medisch noodzakelijk, vaak door een gebrek aan gepaste re-integratietrajecten.
"Het gaat er niet om mensen te straffen, maar om een systeem te bouwen dat mensen écht helpt terug aan de slag te gaan — en dat eerlijk is voor iedereen."
De discussie over controle en besparing mag niet ten koste gaan van de menselijkheid van het systeem. Pylova gelooft dat duurzame re-integratie niet begint bij sancties, maar bij een goed begrip van wie iemand is en wat werk voor hem of haar haalbaar en betekenisvol maakt. Contextueel werken is effectiever dan punitief beleid.
Wat brengt de toekomst?
Het is duidelijk dat het debat over langdurig zieken de komende jaren hoog op de politieke agenda zal staan. De combinatie van budgettaire druk, een groeiend aantal langdurig zieken en een krappe arbeidsmarkt maakt ingrijpen onvermijdelijk.
De vraag is welke richting dit ingrijpen uitgaat: meer controle en sancties, of meer investering in begeleiding en contextuele re-integratie? Beide keuzes hebben verstrekkende gevolgen voor duizenden Belgen.